บทที่ 6 6

ณิตาตกใจขยับตัวถอยห่างจนแผ่นหลังชนเข้ากับพนักเก้าอี้ แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่หยุดคุกคามขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆจนริมฝีปากของเขาแทบจะสัมผัสกับริมฝีปากของเธอ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาเต้นข้างนอก เหมือนจะขาดอากาศหายใจถ้าหากเขาไม่ถอยใบหน้ากลับไปให้เธอได้สูดอากาศเข้าปอดอีกครั้ง

“คุณกลับไปเก็บของที่โต๊ะทำงานของคุณแล้วกลับขึ้นมาทำหน้าที่เลขาส่วนตัวของผมภายในสามสิบนาที ไม่งั้นคุณจะถูกลงโทษที่ไม่ทำตามคำสั่งผม เรื่องเมื่อคืนวันศุกร์ผมยังไม่ได้ลงโทษคุณเลยนะที่คุณกระทืบเท้าแล้วผลักผมจนล้ม แต่ผมจะไม่เอาเรื่องคุณหรอกนะถือว่าผมไม่ดีเองก็แล้วกัน ส่วนเรื่องเลขาของคุณเอกวิทย์ผมจะจัดการเอง” สายตาของไรอันท์เป็นประกาย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อพูดถึงการลงโทษหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า มันทำให้เขารู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าตอนที่ต้องไล่ต้อนให้เธอยอมมาเป็นเลขาของเขาเสียอีก

ณิตารีบกลับไปเก็บของที่โต๊ะทำงานของตนเองด้วยความโมโหแล้วหอบข้าวของทั้งหมดกลับขึ้นไปยังห้องทำงานประธานบริษัทอีกครั้ง เมื่อไปถึงหน้าห้องกลับไม่พบโต๊ะทำงานที่ควรจะเป็นของเธอตั้งอยู่แถวนั้นจึงหันไปถามชายหนุ่มที่จำได้ว่าเป็นคนเข้าไปทักเธอในผับด้วยความสงสัย

“ขอโทษค่ะ แล้วโต๊ะทำงานของฉันละคะ”

“โต๊ะทำงานของคุณณิตาอยู่ในห้องครับ”

“อะไรนะ!!เจ้านายคุณบ้าหรือเปล่า ทำไมต้องเอาโต๊ะทำงานฉันไปตั้งไว้ในห้องด้วย”

“เข้ามาได้แล้วคุณณิตา งานของคุณรออยู่ แล้วนั่น ครอส เขาเป็นมือขวาคนสนิทของผม” ไรอันท์เปิดประตูออกมารับเลขาสาวคนใหม่ พร้อมกับแนะนำลูกน้องคนสนิทให้รู้จัก

ณิตาเดินตามประธานหนุ่มเข้าไปในห้องด้วยความไม่เต็มใจ โต๊ะทำงานตัวใหม่เอี่ยมถูกวางไว้ตรงจุดที่เธอยืนมองบรรยากาศภายนอกเมื่อกี้ ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับโต๊ะทำงานของเขาพอดี

“โต๊ะทำงานของคุณอยู่ตรงนั้น งานแรกของคุณคือวางของแล้วไปชงกาแฟมาให้ผม กาแฟสอง น้ำตาลสอง ครีมหนึ่ง แล้วจำไว้ด้วยเพราะผมจะบอกแค่ครั้งเดียวเท่านั้น”

ประธานหนุ่มสั่งแล้วเดินตรงไปนั่งรอที่โต๊ะทำงาน หยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาอ่านโดยไม่สนใจคนที่อยู่ตรงหน้า ปล่อยให้ณิตายืนงงกับคำสั่งของชายหนุ่มอยู่กลางห้อง เมื่อตั้งสติได้ณิตาจึงวางของที่ถืออยู่ลงบนโต๊ะแล้วเดินหายเข้าไปในห้องซึ่งเป็นส่วนของแพนทรี่ที่จัดไว้ให้สำหรับชายหนุ่มเพียงคนเดียว

ณิตาถือถาดที่มีถ้วยกาแฟหอมกรุ่นเดินออกมาจากห้องแพนทรี่เล็กที่อยู่ด้านขวาของห้อง ตรงไปยังโต๊ะทำงานของประธานหนุ่มก่อนจะวางแก้วกาแฟไว้บนโต๊ะ ไรอันท์ยกกาแฟขึ้นจิบเพียงเล็กน้อยแล้วจึงวางแก้วไว้ที่เดิม

“ท่านประธานจะให้ดิฉันเริ่มงานจากตรงไหนคะ”

“คุณไปชงกาแฟมาใหม่ รสชาติยังใช้ไม่ได้”

“คะ...ดิฉันก็ชงตามที่ท่านประธานสั่งนะคะ” ณิตามึนงงกับคำสั่งของท่านประธานหนุ่ม ที่เหมือนจงใจหาเรื่องแกล้งเธอให้กลับไปชงกาแฟแก้วใหม่ทั้งๆ ที่เธอก็ใส่ทุกอย่างตามที่เขาสั่งแล้วแท้ๆ

“ผมบอกว่าไปทำมาใหม่ก็ไปทำสิ” ประธานหนุ่มออกคำสั่งก่อนจะก้มหน้าเซ็นเอกสารบนโต๊ะต่อ

ณิตาไม่เข้าใจท่านประธานหนุ่มของเธอเลย เธอก็ชงตามที่ชายหนุ่มสั่งทุกอย่างแต่ทำไมถึงไม่ถูกใจสักที จนถึงตอนนี้เธอถูกไล่มาชงกาแฟใหม่เป็นแก้วที่แปดแล้วหลังจากที่ประธานหนุ่มสั่งให้เธอชงกาแฟให้เขาจนกว่าจะถูกใจ เพราะกาแฟทุกแก้วที่ผ่านมาจะต้องมีปัญหาให้เธอกลับมาทำใหม่ทุกที หวานบ้างละ ขมไปบ้างละ สารพัดคำพูดที่จะหามาแกล้งเธอได้

“เอาแต่ใจชะมัดแก้วที่แปดละนะ อีตาประธานนี่ต้องเอาคืนเราเรื่องเมื่อวันศุกร์แน่เลย ทำเป็นมาพูดว่าไม่เอาเรื่อง ถ้าแก้วนี้ยังไม่อร่อยอีกนะแม่จะเหวี่ยงจริงๆ ด้วยคอยดูเหอะ”

ณิตาวางแก้วกาแฟไว้ตรงตำแหน่งเดิมเพื่อให้ประธานหนุ่มได้ดื่มกาแฟที่เธอบรรจงทำมาเป็นแก้วที่แปดทั้งๆ ที่เธอก็ใส่ทุกอย่างเหมือนเดิมทุกครั้ง แต่เขากลับบอกรสชาติแต่ละครั้งแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

“พอใช้ได้” เสียงเข้มพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเงยหน้าจากแฟ้มงานสุดท้ายขึ้นมาสบตาเธอ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วถือโอกาสจับมือณิตาเดินไปหยิบกระเป๋าบนโต๊ะทำงานฝั่งตรงข้าม

“ไปกันเถอะ”

“คะ..ไปไหนคะ แล้วก็ปล่อยมือดิฉันด้วยค่ะ” ณิตาถามด้วยความงุนงง ก่อนพยายามบิดมือออกจากมือใหญ่ของประธานหนุ่ม

“ไปทานข้าว”

“ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาพักของดิฉันค่ะ แล้วดิฉันก็ยังไม่ได้ทำงานของตัวเองเลยนะคะ”

“นี่แหละงานของคุณ”

ชายหนุ่มจึงปล่อยมือแล้วเปลี่ยนมาโอบเอวขอดกิ่วของหญิงสาวให้เดินออกจากห้องลงไปยังที่จอดรถซึ่งไรอันท์สั่งให้ครอสนำรถมารอรับเรียบร้อยแล้ว

เพี๊ยะ!!

เสียงฝ่ามือปะทะกับใบหน้าหล่อเหลาของประธานหนุ่มดังลั่นห้องจนเจ้าของใบหน้ารู้สึกชา

“มันจะมากไปแล้วนะคะท่านประธาน ฉันไม่ไช่คู่ควงของคุณ คุณถึงจะมาทำแบบนี้กับฉันได้”

ไรอันท์หันกลับมามองหญิงสาวด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ ไม่เคยมีใครตบหน้าเขามาก่อนหล่อนเป็นคนแรกที่กล้าทำ วินาทีนี้เป็นอันติดใจได้ทันทีว่าเขาต้องปราบพยศหญิงสาวให้อยู่หมัดให้ได้

ไรอันท์กระชากร่างบางเข้ามาปะทะกับอกแกร่ง กอดรัดหล่อนไว้แน่นไม่ให้ดิ้นหนีไปไหน

“เมื่อกี้คุณตบหน้าผม”

ณิตาพยายามสะบัดตัวออกจากการกอดรัดของเจ้านายหนุ่ม แต่ก็ไม่สามารถทำได้เมื่อมือทั้งสองข้างของเธอถูกล็อคไว้ด้วยตัวของบุรุษหนุ่มที่มีกล้ามเนื้อแน่นไปทั้งตัว นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขากอดรัดเธอไว้แต่ครั้งนี้เขาจับเธอไว้แน่นจนไม่สามารถขยับตัวได้แม้แต่นิดเดียว ณิตาพยายามคิดที่จะใช้ศิลปะป้องกันตัวที่ร่ำเรียนมาแต่เหมือนมันจะใช้ไม่ได้ผลกับชายหนุ่มแม้แต่น้อย